Tom Clancy's Splinter Cell: Conviction Xbox 360

ik heb dit spel gekocht omdat ik eens een goed single player verhaal wou op de xbox360 ...en dat is gelukt.
geweldige actie ook de co-op is heel goed.
het enigste minpunt is de multiplayer want daar zit niemand meer op, je kan geen enkele game vinden...maar als je op zoek bent naar een goed single player spel of een leuk spel voor co-op met vrienden raad ik deze game zeker aan.

Oorspronkelijk geplaatst op Coolblue-shop Consoleshop.be

Velen kennen Splinter Cell: Conviction misschien nog als een soort Assassin's Creed kloon, waar het begrip Social Stealth vooral hoog in het vaandel werd gedragen. Sam Fisher, de held van de klassieke Xbox franchise, kreeg een baard, een rugzak en een parka aangemeten, en de focus lag nu vooral op hand-to-hand combat en je voortbewegen in de menigte. Niemand was echt onder de indruk met uitzondering van een paar technologische vernieuwingen (zoals de mogelijkheid om een object op te pakken net zoals het op de grond lag, met elke keer andere resultaten). Het was gewoon niet Splinter Cell genoeg, schreeuwde iedereen in koor.

Hoe een dubbeltje rollen kan.

Splinter Cell is ontstaan op de originele Xbox en werd nadien ook een succesverhaal op de Playstation 2 en PC. Het was een moedige poging van Ubisoft om Solid Snake?s gegeerde Sluipkroon en de daarmee verbonden hoogste podiumplaats in te pikken, en het begin van een eeuwige twist tussen gamers: wie is er beter? Sam of Snake? Ik heb Metal Gear Solid 4 onlangs nog gespeeld, en ik moet zeggen, het is werkelijk nog steeds een prachtspel. Maar Sam spant nu eenmaal de kroon.

Vroeger werkte de gameplay in Splinter Cell op een basis van Trial and Error: je moest constant vermijden ontdekt te worden (Metal Gear Solid stijl, dus). Om je daarbij te helpen kreeg je een ware collectie aan gadgets, wapens en munitie toegestopt. De enige regel was: Blijf uit het licht. Okido. Alles werkte prima... Zolang je je aan de regels hield tenminste. Maak je geen illusies: Splinter Cell was moeilijk, en regelmatig saven was dan ook geen luxe maar een absolute vereiste. De serie bereikte haar hoogtepunt met de door fans geliefde Chaos Theory, de derde telg op de oude Xbox. Sam was nog nooit zo dodelijk en zo leuk om te besturen. Met Double Agent probeerde Ubisoft Shanghai het roer om te gooien door alles iets persoonlijker en meer cinematisch te maken. De fans waren niet enthousiast. Chaos Theory lag nog te vers in hun geheugen. Conviction in z?n original vorm werd uitgejouwd. Ubisoft erkende het probleem en gooide - in het grootste geheim ? het roer radicaal om. Op E3 2009 kregen we dan ook een nieuwe Sam Fisher te zien. Deze man kroop niet langer weg in de duisternis om z?n vijanden te vermijden. Deze man was een panter. Een roofdier.

Het verhaal doet veel denken aan een typisch scenario voor een seizoen van 24, wat zeker passend is gezien de gameplay en de serieuze, persoonlijke toon. Thema?s zoals wraak, vergelding, rechtvaardigheid en plichtsgevoel zijn duidelijk aanwezig, en zorgen voor een persoonlijkere connectie van de gamer met Sam. Meer verklap ik niet. Laat ons gewoon zeggen dat Sam op zoek is naar de moordenaar van zijn dochter, en dat hij zo in een gigantisch complot terechtkomt. Het eindigt een beetje abrupt, maar omdat een sequel toch zo goed als zeker is stoort me dat niet echt. Het is een dolle rit, en houdt je steeds aan het scherm gekluisterd.

De graphics zijn goed tot zeer goed. Conviction is geen Mass Effect 2, maar de geweldige technologie van de Unreal Engine is onmiskenbaar aanwezig. Materialen zoals marmer en metaal worden met de gepaste glans en details weergegeven, de belichting is ijzingwekkend realistisch, de omgevingen zijn over het algemeen prachtig, en alles ziet eruit zoals het zou moeten. De personages kunnen wel iets gedetailleerder, maar dat is ver het enige dat er op aan te merken is. Opmerkelijk zijn vooral de natuurlijke, vloeiende bewegingen, iets waar de Unreal engine niet bepaald voor bekend staat. Vooral Sams snelle, sluwe bewegingen zijn indrukwekkend en doen zijn codenaam van Panter alle eer aan. Vroeger werden je doelen en opdrachten weergegeven in een venstertje bovenaan het scherm, maar nu worden ze in koeien van letters op een stijlvolle manier op gebouwen en je directe omgeving geplakt, wat ervoor zorgt dat de HUD (head-up display) een pak minder groot en bemoeizuchtig wordt. Vertrouw niet langer op een gigantische lichtmeter wanneer je je in de schaduwen bevindt, maar kijk hoe het scherm zwartwit kleurt, met uitzondering van je nietsvermoedende vijanden. Het klinkt allemaal misschien als een leuk detail, maar het draagt echt bij tot de sfeer en coolheid van dit spel. Nog een voorbeeld van deze unieke technologie is terug te vinden in de meer passieve onderdelen van de gameplay. Wanneer je mensen op een brutale wijze ondervraagt wordt de informatie die ze verstrekken als een oude film op de muren geprojecteerd. Conviction gaat over het algemeen voor een duistere doch filmische look, naar de gewoonte van de reeks, en slaagt er glansrijk in. Verwacht geen game dat de grenzen van de Xbox 360 verlegt qua graphics, maar wees gerust dat het allemaal tot in de puntjes verzorgd is. Artistiek gezien is het bij momenten een openbaring, en de technische kant zit helemaal snor. Ubisoft Montreal zijn erin geslaagd de boodschap van deze consolegeneratie in hun meest bekende franchise te implementeren: less is more.

Wat geluid betreft zijn cinematische hoogvliegers zoals Uncharted 2 de absolute top, maar dit is nooit Splinter Cells sterkste punt geweest. Muziek is vaak afwezig en ook onnodig, en wanneer ze ten tonele verschijnt is ze vaak te verwaarlozen. Er is geen probleem met de soundtrack van Conviction, maar hij springt er niet bepaald uit: verwacht je aan typische synthesizermuziek met een duistere ondertoon om de spanning een beetje op te drijven. Het klinkt allemaal een beetje klinisch en droog. Het ondersteunt de ervaring maar de kans is groot dat je er niet eens op zal letten. Je vele vijanden herhalen vaak dezelfde zinnetjes en geven regelmatig hun status door. Wederom typisch Splinter Cell. Het werkt, maar als we eerlijk zijn doet het niet veel meer dan dat. De voice acting daarentegen is subliem. De alombekende Michael Ironside ? bekend van Total Recall en Starship Troopers ? herneemt z?n rol als Sam Fisher, en dit is werkelijk z?n beste performance tot nu toe. Sam is razend: woede en verdriet zijn z?n twee primaire emoties in dit verhaal en Ironside haalt het onderste uit de kan. Weg is de klinische, onverschillige agent van vroeger. Je hoort duidelijk de volledige overgave en de passie voor deze reeks in elk grauw woord dat Sam naar z?n vijanden blaft. De rest van de cast doet niet onder voor Ironside, en samen zorgen ze dan ook voor een onvergetelijke ervaring. De geluidseffecten zijn lekker knapperig: je hoort Sam nekken breken, messen steken, de wapens klinken luid en maar zijn niet overdone, en Sams gedempte pistool geeft een geweldig smakelijke PLOP wanneer je met een gericht schot een doelwit uitschakelt. Nogmaals geldt hier de regel: less is more.

Nu dan? de grootste en belangrijkste verandering. Gameplay. Zoals ik al zei is de tijd van de geluidloze superspion veelal voorbij. Conviction richt zich op het uitschakelen van vijanden in plaats van het omzeilen. Let op: Conviction is geen shooter. Probeer het op die manier te spelen en je zal van een kale reis toekomen: net zoals vroeger kan Sam namelijk niet meer dan een aantal schoten incasseren. De primaire tactiek hier heet Mark and Execute. Je sluipt rond, je duidt je doelwitten aan, je schakelt er een uit met je handen, en dan druk je op Y en geniet van het spektakel terwijl Sam in het rond draait om de rest een per een onschadelijk te maken met een goeie portie lood. Zolang ze zich in je gezichtsveld bevinden, tenminste.

Bij Conviction moet je nog steeds nadenken zoals het een goede stealth game betaamt. Het tempo is gewoon drastisch versneld, en dat merk je ook: Sam kan zich snel van en naar een dekkingpositie bewegen, klimt als een rasechte atleet en springt met gemak over elke hindernis. Je hebt nog steeds een paar van je vroeger gadgets zoals de camera op afstand maar de nadruk ligt nu wel op wapens: pistolen, geweren etc. Met elke missie die je voltooit krijg je de mogelijk om je wapens te upgraden: meestal komt dit neer op het aantal vijanden dat je in een keer kunt uitschakelen, want dit is wel degelijk beperkt. Conviction is geen moeilijke game, maar je moet methodisch te werk gaan. Wanneer je toch ontdekt wordt is er nog geen reden tot paniek: in tegenstelling tot de meeste stealth games betekent een alarm niet het einde van de missie. Je maakt je gewoon uit de voeten, en Sams silhouet verschijnt waar je het laatst bent gezien. Je vijanden concentreren zich vanaf dan op die positie, en jij kunt doodleuk wegsluipen en ze in een gemene hinderlaag lokken. Het is veel minder frustrerend dan je game te moeten herstarten, en het is ook pure fun. Conviction is een echt kat en muisspel, en Sams codenaam zou je al moeten doen vermoeden welke rol hij op zich neemt. Ik kan niet genoeg complimenten verzinnen voor de gameplay: je voelt je oppermachtig, en het wordt nooit saai of frustrerend. Het is een briljant concept dat hopelijk nog wordt voortgezet in talloze sequels of schaamteloos wordt overgenomen door andere telgen van het stealthgenre.

Wanneer je met de singleplayer klaar bent (ruw geschat een 6-8 uur, wat niet bepaald lang is), wacht de multiplayer nog op jou. Conviction heeft namelijk een cooperatieve modus met een uniek verhaal dat als proloog dient voor Sams missie, waar je ook meer dan vijf uurtjes zoet mee bent. Als agenten Archer en Kestrel doe je ongeveer hetzelfde als Sam maar dan in duo en op een volledig gesynchroniseerde manier: Conviction is geweldig als singleplayer ervaring, maar de co-op is misschien nog beter. Er is niets zo leuk als met een goeie maat je vijanden bespeuren, hun routes analyseren en dan plots toeslaan: kort, krachtig en gericht. Ubisoft heeft de gameplay perfect aangepast aan het co-op principe, en het resultaat is bijzonder verslavend. Het is een verplichte ervaring als je Conviction in z?n volledige vorm wilt ervaren, mits jij en je maat op dezelfde golflengte zitten. De competitieve multiplayer is ook best leuk en intelligent gebracht, maar niets zal voor mij op dit vlak ooit de oude Spies vs. Mercs evenaren. Niettemin aangeraden om eens te proberen.

Hij krijgt geen perfecte score omwille van een aantal minpuntjes, maar Splinter Cell: Conviction is een totaalpakket. De singleplayer is een openbaring voor het stealth genre en de co-op versterkt dit concept nog meer. Deze ervaring grijpt je, en je zit steeds met een wijde glimlach voor het scherm. Elke gepassioneerde gamer mag dit spel met een gerust hart in huis halen. We hebben jaren gewacht. Sommigen onder ons hebben zelfs getwijfeld of Conviction ooit het daglicht zou zien. Spionnen horen nu eenmaal thuis in de duisternis. Sam Fishers vijanden zouden willen dat hij daar was gebleven.

Oorspronkelijk geplaatst op Coolblue-shop Consoleshop.be